9. De territoriale CO₂ limitatie

Negende blog, 22 februari 2019

Een begrip waarachter sommige klimaatdeskundigen zich verschuilen is de ‘nationale emissie doelstelling’. Volgens hen moet ieder land zijn eigen CO₂ uitstoot oplossen binnen de landsgrenzen. Dit is – naast het ‘aflaat’ argument waarover we in de volgende blog schrijven - de belangrijkste reden waarom de Treesolution niet in het Nederlandse Klimaatakkoord is opgenomen. En zo ervaren wij dat als wij de Treesolution voorstellen om klimaatverandering te voorkomen, ons de mond wordt gesnoerd met het argument dat ‘de Treesolution niet mag want we hebben ‘nationale emissie doelstelling’. Dit is echter niet waar. Het klimaatverdrag Paris COP21 geeft in artikel 5.1 aan dat ‘sinks’ zijn toegestaan, waarbij met name ‘bossen’ als oplossing worden genoemd. Landsgrenzen worden hierbij niet gesteld, dus we mogen ‘out of the country’ denken.

Het vastpinnen op de ‘nationale emissie doelstelling’ betekent dat we onszelf territoriaal limiteren om alternatieve goedkope oplossingen in te voeren, waardoor de bevolking van Nederland straks 60 euro per verwijderde ton CO₂ door middel van CCS binnen onze landsgrenzen gaat betalen, terwijl we het voor 6 euro met de Treesolution kunnen oplossen buiten onze landsgrenzen. Voor hetzelfde geld verwijderen we met bomen dus 10x zoveel CO₂.

Wat nog ernstiger is, is het volgende: in de laatste 50 jaar hebben we wereldwijd het principe gevolgd dat we daar produceren waar men er een specialisme van heeft gemaakt. Dus Bangladesh maakt kleding, Nederland maakt voedsel, Silicon Valley digitaliseert de wereld, China maakt matrijzen, enzovoort. Iedereen doet dat wat hij het beste en zo economisch mogelijk, kan.

Maar we volgen dit outsource principe – dat wereldwijd een enorme welvaart heeft veroorzaakt – niet bij de oplossing van ons klimaatprobleem. Als in Nederland de kosten van het verwijderen van de CO₂ uitstoot 60 euro/ton zijn, en in Afrika, Latijns-Amerika, het Midden-Oosten of Azië 6 euro/ton, waarom mogen deze volkeren dan voor ons het CO₂ probleem niet oplossen? Wij een lage kostprijs – dus welvaart verhogend – zij ontwikkelende economieën door de Treesolution, ook welvaart verhogend. 

Waarom gunnen we de Afrikanen, Latijns-Amerikanen, Arabieren en Aziaten deze welvaart niet? Als we in een wereld leven waarin alles wordt uitbesteed, waarom mogen deze volkeren daar niet aan meedoen? Is dat niet onrechtvaardig?

De oplossing van het wereldwijde klimaatprobleem door deze volkeren, kan hen in de 21ste eeuw de welvaart geven, waar zij net zo goed als wij recht op hebben. Weg dus met het argument van ‘nationale emissie doelstelling’ dat werkt als een territoriale CO₂ limitatie. 

In de volgende blog bespreken we ‘De klimaat aflaat discussie’.

Pieter Hoff
Green Musketeer


Achtergrondinformatie

Het IPCC (UN Intergovernmental Panel on Climate Change) heeft op 8 oktober 2018 een noodoproep aan alle landen gedaan om de CO₂ uitstoot met minstens 50% te beperken per 2030. Nederland wil daar door middel van een Klimaatakkoord aan voldoen. Pieter Hoff is van mening dat het Klimaatakkoord flankerend beleid nodig heeft om in 2030 op 0% CO₂ uitstoot te komen en dat dit flankerend beleid tegelijkertijd veel efficiënter, beter en goedkoper kan worden uitgevoerd dan met de huidige voorstellen.