De voor bomen geschikte geërodeerde gebieden beslaan veruit het grootste gedeelte van het land op aarde. Slechts beperkt door de polen, hooggebergtes, en enkele pure zandwoestijnen. Andere prairieachtige boomarme gebieden zijn ontstaan door natuurlijke begrazing of door menselijke veeteelt, waarna de wind helpt deze gebieden open te houden. Zeer grote gebieden zijn in de loop der tijd vooral door menselijk ingrijpen ontbost. Enerzijds door de steeds groeiende behoefte aan land en tuinbouwgrond, anderzijds door de behoefte aan hout voor ambachtelijke, industriële en huishoudelijke (houtskool) doeleinden. Ook overbegrazing door bijvoorbeeld de geit, die letterlijk hele voormalige bosgebieden tot nieuwe uitgestrekte woestijnen gekauwd heeft, is een probleem.

Soms gebruiken mensen het argument dat we woestijnen niet in bos kunnen veranderen, omdat bomen er niet zullen groeien. Dat is overigens niet waar: ooit waren de meeste woestijnen groen en de echte oorzaak van het ontstaan ervan, is de mensheid zelf. In de Bijbel is Israel beschreven als het land van melk en honing. Mesopotamië was het gebied waar de Toren van Babel was geconstrueerd en we weten allemaal hoe overweldigend de rijkdom was in die tijd in het nu arme en droge gebied. In Tunesië is een Colosseum in El Jem. Nu ligt dit midden in de woestijn, maar op het moment dat dit werd gebouwd was er plaats voor meer dan 30.000 mensen. Op dat moment was Noord-Afrika rijk en vruchtbaar wat aangetoond wordt doordat er zoveel mensen konden leven. We kennen allemaal de geschiedenis van Carthago en Egypte, toen rijk en overvloedig, nu arm als resultaat van de verwoestijning. Verwoestijning veroorzaakt armoede en vruchtbare grond veroorzaakt rijkdom. Dat is waarom we het oppervlakte van de aarde moeten herstellen en het instrument om dat te doen is de boom. 

Hoe woestijn te veranderen vruchtbaar land

In een aantal landen vinden ontwikkelingen plaats om met dure en kapitaal intensieve methodes woestijnen te herbebossen. Het probleem met een aantal van deze methodes is dat ze vaak afhankelijk zijn van subsidie om uitvoerbaar te kunnen zijn. Als we 2 miljard hectare woestijn met bomen willen beplanten, wat mijn levensdoel is, dan is dit principe onmogelijk te gebruiken. Het probleem is te groot om het met subsidie op te lossen. Het probleem moet zichzelf oplossen met het ontwikkelen van een principe waarmee een investeerder, NGO of overheid een goed rendement op de investering kan krijgen door het beplanten van de woestijnen.  Rendement op de investering is het sleutelwoord en niet subsidie, als we 2 miljard bomen willen planten. Een ander probleem van veel oplossingen is dat ze niet duurzaam zijn: in veel gevallen wordt grondwater gebruikt dat gecreëerd is in de loop van duizenden jaren en nu verbruikt wordt in een paar honderd jaar. Om dit water te verbruiken worden grondwater pompen geïnstalleerd om het uit de grond te halen en er worden pompen geïnstalleerd om het naar de bomen te brengen. Naast het verbruik van grondwater wordt er ook energie verbruikt. Al met al mogen we zeggen dat veel van deze oplossingen niet duurzaam zijn en de meeste, zo niet alle, niet zullen leiden tot de oplossing die we nodig hebben. 
In Marokko in de Sahara woestijn “op rotsachtige grond” zag ik een methode die oud en duurzaam is en ik heb delen van deze methoden gekopieerd: ik leerde van duizenden jaren oude methodes en vernieuwde deze met het Groasis waterboxx systeem.

Hun methode bestaat uit verschillende stappen:

1. Met een pikhouweel wordt een gat gemaakt van 60 x 40 x 40 cm.
2. Nu planten ze een kleine Pinus Nigra boom erin, om zo weinig mogelijk verdamping te hebben. Na het planten voegen ze 15 liter water toe. Dit water herstelt deels het capillair en als de losse grond inklinkt, ontwikkelt er zich een put in de grond. Deze put wordt gebruikt om verschillende keren water te geven tot de boom zelf kan overleven. Het is arbeidsintensief waardoor het niet op grote schaal kan worden toegepast, maar het werkt.
3. Op deze manier ontwikkelt er zich een veld met kleine dennenboompjes en na en aantal jaar groeien ze goed.
4. Dezelfde techniek is herhaald met Eucalyptus, hoewel ik het gebruik van locale bomen uit de natuurlijke leefomgeving verkies.
5. View the images

In de Sahara zag ik ook interessante technieken voor “wandelende duinen”.

1. Dit is een impressie van een wandelende duinen gebied. Kijk naar de erosie veroorzaakt door de sterke wind.
2. Eerst worden en palmbladeren geknipt waarvan hekken van 8 x 8 meter worden gemaakt.
3. Tamarix takken worden in de grond gestopt, er wordt ongeveer 30 liter water toegevoegd, en daarna wordt de steel bedekt met los zand. Na een tijdje begint een deel van de steel te groeien. Hier zie je een aantal voorbeelden.
4. Natuurlijk ontwikkelen niet alle Tamarix goed. Met de waterboxx zou het beter werken en de kans op succes zou tot een hoger slagingspercentage leiden.
5. View the images

Conclusie

Met de Groasis waterboxx kunnen we duizenden jaren oude technieken vernieuwen en het plant resultaat verbeteren. Deze manier van herstellen van woestijnen of rotsachtige gebieden is erg kosten aantrekkelijk en erg duurzaam omdat het water gebruikt uit de lucht en geen elektriciteit gebruikt.